Yolda bir fanzin..

Son..

2010-07-16T06:34:00.000-07:00

Yolcu erdi diyelim muradına,
Yolda imgesi, bu hoş sohpette, artık bir son bula.
Yoldaş olduysanız eğer bana, sağ ola.. var ola..
Yollar daim açık, gönüller ferah kala..

Ankara, 16 Temmuz 2010

Bir Maria Hikayeciği

2010-02-27T04:09:00.000-08:00

Üç arkadaşımın olduğu salona Maria'yı getirdim; utangaç ve çekingen. Köşeme geçip bir yandan sohbete geri katılırken diğer yandan Maria'nın üzerindeki gereksiz giysileri çıkarıp atıyordum bir kenara. Arzusu kaçamak bakışlarından okunan Sergio'ya nispet, iyice yavaştan alıyordum. Usul usul göz gezdirdim bedenine, saflığına yine şaşırarak. Penelope'nin saçma sapan sorusu dağıttı o trans halimi, kısa bir cevapla yine kaçtım o güzel bedene. Sağ avucumdan sol avucuma yatırdım belini. Diğerleri ile aramıza ufakta olsa bir perde çekercesine, mahramiyetimizi simgeleyen ince bir beyaz çarşaf doladım sırtına. Unutmuştum sanki diğerlerini artık. Kaybolmuştu geçmiş, gelecek; sadece o an'da idim. Mekan sadece ikiyken bir olan bedenlerimizdeydi. Kollarımda yoğurdum onu nazikçe. Yaladım en mahrem uçlarını. Sonra ateş yandı sanki elimde. Ortalık büyülü bir sise kesildi. Daha da içime çektim bütün gücümle. İçim onunla doldu. Ah şu nefes alma refleksi ah. Bıraktım en sonunda dudaklarımdan. Birken iki olduk yine. Sonra yine yeniledik ateşimizi. Ta ki Sergio kalkıp yanıma ilişene dek. Maria'yı uzattım ona adeta avuçlarımda. Sonra kutsal döngüde Penelope'yle birlikte oldu Maria. Raul ortama yabancı, istemedi. Yorulmuş Maria yine bana geldi. Belki biraz zorlama ile yine çektim içime. Tamamıyla tükendi bu sefer. Usulca kollarımda bir yanıma yatırdım. Hemencecik uyudu orada. Gece devam etmiş etmemiş, anlamı var mıydı benim için? Ben o an'da tutsak kalıp gitmiştim.

Şubat 2010, Ankara

Dökülüş

2009-12-08T15:00:00.000-08:00

Ke l i m e l e ri m dök ü l ü y o r,

top la ya mı yo r u m!

E y!

yok m u ba na bir ya r dım ın ?

(Zurih-Salzburg treni, 16.26, 6 Aralık 2009, Pazar)

Ana Yoldaş'tan

2009-11-09T10:55:00.000-08:00

Bu seferki yolculuğum Leipzig'e. Yaşı benle yaşıt ya da büyük olanların TRT ekranlarından hatırlayacağı, -ne olduğunu o çocuk yaşta anlayamamış olduğum - yıkılan duvarın doğu yakasındayım. Leipzig'e gelişim mesleki sebeplerden; bir makale çalışması için görüş alışverişinde bulunmak ve en nihayetinde masabaşı, bilgisayar karşısı ve şans eseri güzel bir pencere kenarında çalışmak için.

İşte, yağmurun pencerimi çaldığı, canımın hiç mi hiç çalışmak istemediği o pek genel hallerden birinde posta kutuma düşen bir ileti, uzun süredir askıya aldığım düşüncelerle yine başbaşa bıraktı beni.

Yerine ve zamanına göre sorgu, soru ve sorun olan, ve belki de epey klişeleşmiş bulacağınız, şu tekrar cümlesi: ''Hayatı[mı]n içsel bir anlamı var mı?''. Ya da şöyle förmüle edilmiş hali: ''Dünden bügüne, bügünden yarına hayatı[mı]n sürekliliğini yürüten ulu bir amaç/kuvvet var mı?''. Eminim bu sor[g]u[n] daha başka kelime dizgileri ile daha iyi ifade edilebilir, -belki daha sonra denemeliyim bunu-, ama şimdilik bu iki soru işaretli cümle ile anlatmış oayım meramımı.

Kişisel tarihimde bu ve benzeri sorular da epey öncelere gider sanırım. Hafızamdan silinmeyen, sekiz dokuz yaşındaki çocukluğumun okul sonrası Batman-Yeşilevler'deki evimizin ikinci katından güneşin batışı ile sorduğu sorular, bu epeyliğe örnektir herhalde. Şimdi, yaşımın yirmialtıyı vurup geçtiği dönemde, bu kökleri derinlere giden soru cinsine verilecek bir cevabım var gibi. Cebimde çıkarıp çıkarıp bakıyorum denk geldiğinde, bu eski Doğu Almanya şehri Leipzig'de olduğu gibi.

Sizi uğraştırmış karışık bir matematik denklemini sayfalar süren bir karalamadan sonra çözmüş, defalarca kontrol etmiş, uygulayıp sınamış, ve en sonunda çözümün yazılı olduğu sayfaya bakarkenki gibi: Huzur... sessizlik, hem de tedirgin edici bir sesizlik.. peki ya şimdi?'nin belirsizliği hakim..

Buna da mı alışılır, bilmiyorum..

Cevaba gelince: ''Yok, ama varsallaştırıyoruz, dolayısıyla da Var...''. Felsefemize Evrimin küçük bir hediyesi; Yoku görüp varsallaştırmayan felsefelerin taşıyıcılarını diğer zaman hanesine aktarmakta cimri kalmış Doğa. Ve bugün; deryada küçük bir damla ben aslında olmayan o içsel amacı yaratıyorum her salise.

O..? O bir Tanrı mesela, bir sevgülü veyahut, ya da çözümü uğruna ömür tüketilecek bir denklem, veyahut devrim için verilen soluksuz bir kavga..

O bir yol ya da yoldaş..

O var ki ben varım..

Varlığım artık anlamlı artık.. çünkü O var..

Varlığımı anlamlı kılan iletiye gelince. Ana yoldaştan; Annemden gönlünce süzülüp gelmiş aşağıdaki dizeler.. izniyle paylaşıyorum..

------

ANNEDEN OĞLUNA

Bir oğlum var çok uzakta..
Sağlıklı ve mutlu olsun..
Hayat hep ona gülsün..
Yanaklarındaki gamzeler çıksın..
Emekleri boşa çıkmasın..
Bütün hayalleri gerçekleşsin..
Bir evi bir barkı olsun..
Bir eşi bir çocuğu olsun..
Annesi onun evine gittisin..
Ama oğlunu çok çok mutlu görsün..

Annesi oğlunu çok seviyor.

Nejla Sağlam,
Ankara, Haziran 2009

-----

Selam olsun Ana yoldaşa..

Leipzig, Haziran 2009

La insoportable levedad del ser notó de vértigo...

2009-10-03T05:41:00.000-07:00

Salí con mi bici de casa, no sé adonde voy pero pasaré el día en fuera de la cuidad. Seguro que no volveré esta noche, habrá que buscar un refugio para dormir. Ya veremos en el tren, decidiré en el camino.

---

Baje del tren en Alaró, un pueblo justo a medio de la isla (de Mallorca). Decidí que voy al castillo de Alaró, que esta encima de una montaña alta. Hay solo un camino para llegar y es para las caminantes. Sé que es muy chunga con la bici pero hice una vez y puedo repetir. Como paso mis últimos días en esta isla, sera lugar apropiado para saludar todas partes de ella. Se decían que era ultimo punto en la isla de musulmanes quienes resistieron siete años en este castillo contra cristianos conquistadores. Quizá seria mi ultimo punto también. ¿Contra? Contra yo, o mi vida en esta isla en un ano y medio pasado.

--

Pero, ¿por que escribo en castellano? Sé que no soy capaz de eso. Entonces, ¿por que? La verdad es que no lo sé. Solo, me sale en esta lengua. Un poco me siento de haber que escribir con español en esta situación. Seria la primera vez en mi vida, y probablemente la ultima vez también.

---

Después de ir con la bici un poco tiempo, llegue a donde montaña empieza. Debe comer algo y descansar antes de subirla. Tome conmigo también el libro de Milan Kundera ''La Insoportable Levedad Del Ser''. Me regalo un amigo muy amable que es difícil a encontrarles por aquí. Leí casi todo, me falta unas diez paginas y voy a terminar hoy. Me sorprendí y alegre mucho a no solo que entienda la lengua de del libro sino también que trate el autor. Sera uno de mis libros favoritos sobre existencialismo y voy a añadir el nombre Kundera a lado de los nombres como Sartre, Dostoyevski, Camus, Nietzsche, etcetera.

--

La bici pesa mucho y llevarla en camina cada minuto convierte a mas difícil pero ya estoy casi mitad altitud de montaña. La isla separase bonísima de aquí. Hay de todo en la naturalizad de isla aunque cada año el turismo hace mas construcción y mas turistas que arruinan un parte mas de ella. Espero que la gente de la isla encuentra otros maneras económicas sostenibles y esta belleza de Mediterránea no convierta a un isla de cemente y asfalto en el futuro. Pero, ¿por que entonces quiero moverme de aquí si encuentrola tan belíssima? Un gran parte de razón es que no me siento, y ya sé que no me sentiré nunca, de pertenecer la obra (ciencia) que hacemos (y recuerdo que era la única razón de había venido aquí) y la cultura de la sociedad que yo vivo dentro. En todo manera, como el libro dice (p.36) ''La persona que desea abandonar el lugar en donde vive no es feliz.'', en este lugar no soy feliz por seguro y elegí a abandonar. Quizá sea peor a donde voy. Creo que no hay otra manera de saber sin probar. En pagina dieciséis decía eso: ''El hombre nunca puede saber que debe querer, porque vive solo una vida y no tiene modo de compararla con sus vidas precedentes ni de enmendarla en sus vidas posteriores.'', es verdad, ¿no?

--

En encima de montaña, primero encontráis unos ruines de muros antiguos, a pasar de ellos llegáis a la ermita que fue renovado creo. A lado de ella, hay un refugio y una cafetería. Durante el día hay muchos turistas pero ahoramismo, que son sobre las 8 por la tarde, no quedan mas. Solo la gente que van a pasar noche al refugio y que trabajan por aquí quedan. Después de arreglar las cosas, quiero encontrar un lado silencio para terminar el libro y despedir a Mallorca solomismo. Esta casi el tiempo de la puesta del sol. El lugar esta tan altitud de ver todas partes de la isla y me recuerde mi fobia de altitud y un parte del libro relacionado: ''Aquel que quiere permanentemente << llegar a mas alto >> tiene que contar con que algún día le invadirá el vértigo. Que es el vértigo? El miedo a la caída? Pero, por que también tenemos vértigo en un mirador provisto de una valla segura? El vértigo es algo diferente del miedo a la caída. El vértigo significa que la profundidad que se abre ante nosotros nos atrae, nos seduce, despierta en nosotros el deseo de caer, del cual nos defendemos espantados.'' (p.67). Explica mucho de mi interioridad o mi situación en este mundo.

--

Muy interesante! Acabar el libro me siento como haber despedido a todos amigos y lugares en la isla, como no tengo ninguna razón a esperar mas aquí. Digamos que el tiempo ahora toca para ir otra destinación.

La vida es un camino a perpetuidad, que a veces se pasen rápidamente, que de memorias estupendas, que sea llena de pequeñas viajes, que etcétera, que etcétera... En tal vez Mallorca, en otro lado de la Mar Blanco (como se llama el Mediterránea en turco) en referencia de mi tierra, que era muy pequeña cuando llegue pero es muy grande ahora yendo, ha ido un viaje, ha ido un parte de mi camino.

Saludos a Mallorca..

--

Yolcu (Caminante)

Alışkanlık..

2009-07-10T05:57:00.000-07:00

Orta avrupa coğrafyasına yayılmış Almanya'dayım. Neredeyse Almanya'nın her şehrinde olduğu gibi Stutgart'da da şehir-göbeği yeşil halk parklarından biri.. Annem ve kardeşim bana eşlik ediyor, daha doğrusu ben onlara. Not defterime bir şeyler karalamışım bu parkta otururken. Bir sene sonra şimdi yüksek sesle okuma vakti (Palma, Temmuz '09):

-.-.-.-

Karşıdaki bankta oturan kadın, sanki yıllardır kutsal bir rutinle yaptığı dondurma yeme işini yaparken ne düşünüyor? Aslında tam aktaramadım beyin yarımküremde kıvılcımlanmış bu soruyu. Sorumun asıl vurgusu, o kadın hemen yanı başında hızlı hızlı soluk alan ve bunu aynı o kadının dondurma yeyişi gibi kutsal bir rutinlik içinde yapan köpekten farklı olarak ne düşünüyor. İğne miydi, çuvaldız mıydı hatırlamıyorum ama cümledeki objeyi başkası yapma hastalağımdan vazgeçeyim hadi: ben ne düşünürüm genel hayvan sınırlarımın dışında?

Ne düşünürüm gün boyu? Bütün çıplaklığıyla..

Hadi diyelim ki verdik buna bir cevap. Daha zor bir soru geliyor: NEDEN böyle düşünürüm.. Cevabı belki Camus verecek: alışkanlık.. peki nedir alışkanlık? Yolu seçen ben değil miyim yoksa?

Çok olumsuz bir çizgi çizermiş gibi oldum.. Arada sırada sinir sistemi hatalar yapar.. veya macera hormonları azar ve yeni yollar bizi bekler..

Bankta oturan kadın belki de bir macera uğruna 73 yaşında ilk defa dondurma yiyor işte..

(Stutgart - Haziran '08)

Birazcık öyle, birazcık şöyle, hepsi hayatın içinde

2009-02-03T16:36:00.001-08:00

Birazcık öyle,
birazcık şöyle,
hepsi hayatın içinde

biraz serseri,
biraz edepli,
hepsi hayatın içinde

biraz fizik,
biraz kitap,
biraz müzik,
hepsi,
hayatın,
içinde

birazcık ten,
birazcık tutku,
hepsi hayatın içinde,

biraz öyle biraz şöyle,
hepsı hayatın içinde

biraz sen biraz ben hepsi hayatın içinde,

biraz öykünüş,
biraz sıyrılış,
biraz sakınış,
hayatın içinde

birazz ses,
biraz gülüş,
uh uh..hep hayatın içinde

biraz korku,
biraz aşk,
biraz bebek,
hayatın içinde,

biraz hıyar,
biraz kabak,
biraz mantar,
hep hayatın içinde

peki hayat nerde?

hepsi kendi içinde,

biraz tekrar,
biraz büyütüş,
biraz unutuş,
biraz da keşif

hepsi kendi içinde..

biraz kadın,
biraz erkek,

hepsi burda,
hayatın içinde

biraz ölüm,
biraz doğum,
ve biraz berzah

hepsi bunun içinde

biraz tasarruf,
biraz harcayış

ve daha nicesi,

hep aynı ya da ayrı şekilde

Birazcık öyle, birazcık şöyle, hepsi hayatın içinde

bitmez....

biraz başlar
biraz biter

hepsi burda hayatın içinde

hayat, hayat içinde...

SOYKIRIMLAR

2009-01-24T12:12:00.000-08:00

...
...
bilmem kaç yüzyıl önce amerika kıtasında
...
doksandört yıl önce anadolu'da
...
yetmiş küsür yıl önce almanya'da
...
bugün gazze'de, filistin'de
...
ve (her an) içinde

SOYKIRIMLAR
yaşa(t)dı
insan.

13 Ocak 2009, Palma

---------------------------------------------

'' Gözlerim gündüzleri açılan, gece kapanan bitkiler gibi. Arada iki roketin beynimden geçmesini, ama bana dokunmamasını istediğim oluyor, asıl konu, bu. Her şey ilkelleşiyor. Hücreler, daha başlangıçlarında, insanlık öncesi bir doğada nihayet uykuya daldıkları ilk günlerdeki o güneş titremelerini hatırlıyor. Öğretilen her şey sanki bulanıklaşıyor. Nefret gibi, vücutlar da parçalanıyor. Patlayana kadar sıkılan limonlar gibi.'' (s.21, 'Sitt Marie-Rose', Etel Adnan, YKY)

------

Einstein ve Freud mektuplaşması:

E: ''....Kitleler sözü edilen araçlar kullanıldığında kendinden geçecek, kendini feda edecek ölçüde nasıl galeyana gelebiliyor? Bu soruya verilebilecek olası tek yanıt şu: İnsanın içinde bir kin, bir nefret gereksinimi var... Bu konuda son bir soruya daha geliyoruz. İnsan ruhunu, kin ve yok etme psikozlarına karşı daha dayanıklı kılacak biçimde geliştirmeye olanak var mı? Bunu söylerken yalnız eğitimsiz insanları kastetmiyorum. Yaşam içindeki varlığım beni sözüm ona 'intellientsia''nın bu öldürücü kolektif psikozlara çok daha kolay kapıldığını söylemeye itiyor.''

F: ''.... insanların yok etme eğilimlerini ortadan kaldırmaya çalşmanın, sonuç olarak boş bir çaba olacağı kanısındayız. ..... Siz ve ben, bizimle birlikte daha birçok insan, savaşa neden bu kadar güçlü bir biçimde karşı çıkıyoruz, savaşı neden yaşamın bin bir değişik yüzünden biri olarak kabullenmiyoruz? ..... Çünkü her insanın kendi yaşamı üzerinde hakları vardır, çünkü savaş, vaatlerle yüklü insan yaşamlarını ortadan kaldırmaktadır vb. .... Ama sizin benden istediğiniz bu değil. Ben başka bir noktaya gelmek istiyorum. Öyle sanıyorum ki, bizim savaşa karşı çıkmamızın temel nedeni, başka türlü davranmamıza olanak olmamasıdır. Biz barış yanlısıyız, çünkü kafamızın içindeki davrandırıcı organik nedenlerden dolayı öyle olmamız gerekiyor...'' (s.a. 121-123, Einstein: Düşünmenin Keyfi, YKY 4.basım)

------
Ingeborg Bachmann:
''Faşizm, atılan ilk bombalarla başlamaz, her gazetede üzerine bir şeyler yazılabilecek olan terörle de başlamaz. Faşizm, insanlar arasındaki ilişkilerde başlar, iki insan arasındaki ilişkide başlar...'' (Malina isimli kitabının arka sayfası, YKY 3. basımı)
'' Ama barış üzerine, çünkü bu, gerçekte savaştır... Gerçek savaş, her zaman adı barış olan savaşın patlamasıyla doğar...'' (aynı kitap s.9 Çevirmen Ahmet Cemal'ın Bachmann'dan alıntısı)

MOBY DICK - duvar şiirleri - F tipi bir çığlık

2009-01-17T03:20:00.000-08:00

“Neden yazıyorum?”'un bana has nice cevapları var elbet. En başta geleni de “anlatmak” şüphesiz. Birilerine anlatmak istiyor insan, inanın en asosyali bile içgüdüsel yapıyor bunu.
Geçenlerde gördüm Esmer dergisinde Mehmet Uzun'un yazısına gizlenmiş:
“Evet, yaşamak için anlatmak, yaşanmış olanları yaşayanlara aktarabilmek için anlatmak..”
Bilmiyorum, söz özünde ona mı ait yoksa başka bir zât-ı muhtereme mi, ama beni çok etkiledi. Hemen karaladım bir yerlere. Yeri geldi kullanıyorum burda. Güzel anlatıyor bence herşeyi.
İşte böylesi düşüncelerin cirit attığı bir zamanda elimin altında yeni bitmiş bir roman var. Sabahattin Eyuboğlu ve Mina Urgan çevirisi ile Melville'in Moby Dick romanı. Sadece roman demek yetmez belki, insanı ve balinayı denizde buluşturan bir destan. Yorumsuz olarak aktarmak istedim bazı parçalarını, size bir tat verir umudu ile. Son sözler de şunlar olsun o zaman: Kitap, uslûbu ve yazının arkasına gizlediği bilgeliği ile Melville'e hayran bıraktırdı beni. Tabi, ustalar Sâbahattin Eyuboğlu ve Mina Urgan'a güzel çevirilerinden dolayı selâm eylememek olmaz...

İnsan hakları da, özgürlük de, başıboş bir balık değildir de nedir? Bütün insanların kafaları da düşünceleri de, başıboş bir balık değildir de nedir? Bunlara dinî bir bağlanmak prensibi, başıboş bir balık değildir de nedir? Sağdan soldan söz aşıran gösteriş meraklısı kelime canbazları için, fikir adamlarının düşünceleri, birer başıboş balık değil de nedir? Ve sen ey okuyucu, başıboş bir balık değilsin de nesin? (s. 512)
...

<< Ey benim sevgili insan kardeşlerim, ne diye birbirimize böyle düşmancılık eder, birbirimizi incitir, kıskanırız! Haydi, elele verelim hepimiz. Canlarımızı birbirine katalım. İyiliğin sütünde, iyiliğin ispermeçeti içinde eriyelim hepimiz dünyaca. >>
Keşke ömrüm boyunca ispermeçet yoğursam! Çünkü nice uzun denemelerden sonra gördüm ki, insan elde edebileceği mutluluk kavramını çok yukarılarda tutmamalı, hiç değilse yerine göre biraz değiştirmelidir. Mutluluğu kafamızda, hayalimizde değilde gündelik hayatımızda, eşimizde, yüreğimizde, yatağımızda, soframızda, atımızın sırtında, ocağımızın başında, yurdumuzda aramalıyız. Bütün bunları anladıktan sonra, ömrümün sonuna kadar ispermeçet yoğurmaya hazırım. Geceleri rüyalarımda, sıra sıra melekler gördüm cennette; herbiri, elini bir ispermeçet kabına daldırmıştı. (s.534)

...

...Eskide güney balinası başının olduğu yana yatmış olan Pequod, şimdi iki başın dengesiyle doğrulabildi; ama kıpırdayamaz hale de geldi neredeyse. Bir yanına Locke'un başını yüklediniz mi, ondan yana yatarsınız; sonra Kant'ın başı, öteki yanınıza yüklenince, dengeyi bulursunuz ama, hapı da yutmuş olursunuz. Böylece bazı insanlar, kafalarına safra yüklerler durmadan. Be hey budalalar! Atın o baş belâlarını kafanızdan! Rahat rahat yüzüp gidin!(s. 428)

...

Bu sözlerle de Stubb şunu anlatmak istiyordu: İnsan insanı ne kadar severse sevsin, insan dediğin para kazanan bir hayvandır; ve çoğu zaman, para kazanma isteği, iyilik etme isteğinden ağır basar. (s. 531)

...

...Ey insanoğlu! Balinaya bak da ona benzemeye çalış! Sen de buzlar arasında sıcak kalmasını öğren. Bulunduğun dünyada, o dünyadan olmadan yaşa... (s.404)

...

“...Ben, Hırs ve Gururun da dünyamızın gürbüz ve cömert toprağında böyle tepindiğini; toprağın ise, hiç aldırmadan kendi sularının ve mevsimlerinin akışı içinde sürüp gittiğini gördüm.” (s.299)

...

... Yamyam ha? Hangimiz değiliz yamyam? Bana öyle geliyor ki, öbür dünyada hesaplar verileceği gün, cılız bir papazı kıtlık olacak korkusuyla mahzeninde tuzlayıp saklamış olan ileri görüşlü Fijili vahşi, kazları şişsin diye diri diri yere çalıp ciğerlerini söken ve böylece kaz ciğeri ezmesi yiyen uygar ve aydın oburlardan daha korkunç sayılmayacak...(s.397)

...

<> diye homurdandı Ahab, << konuşsana, ey ulu, ey yüce kafa! Sen ki, sakalsız olduğun halde, şurana burana asılan yosunlarla ak sakallı birini andırıyorsun. Konuş, güçlü kafa, sırrını söyle bize. Denize dalan bütün yaratıklar arasında, en derinlere inen sensin. Şimdi gün ışığına çıkmış olan sen, dünyanın temellerinde, bilinmedik asların ve filoların pas tuttuğu, nice söylenmedik umutların ve demirlerin çürüdüğü diplerde gezmişsin. Oralarda boğulmuş milyonlarca insanın kemikleri, dünya dediğimiz şu kadırganın kanlı ambarına safra olmuş. Senin ençok sevdiğin yer oraları, o korkunç sular altı dünyasıydı. Oralarda hiçbir dalgıç çanının inemediği derinliklere indin sen. Nice denizcilerin yanı başında uyudun: o denizcilerin uykusuz anaları canlarını verirlerdi senin yerinde olmak için. Yana gemilerinden birbirine sarılıp denize atlamış, kahpe feleğe inat birbirinden ayrılmaycak çoşgun sulara gömülmüş âşıklar gördün. Gece yarısı korsanların öldürüp denize fırlattıkları ikinci kaptanı gördün: o adam doymaz suların gecelerden daha karanlık ağzında dibe doğru saatlerce indi. Onun katilleri rahat rahat yollarına giderken, yiğit ir denizciyi, karısınınözlem dolu kollarına doğru götüren başka bir gemi, birbiri ardı sıra inen yıldırımlarla param parça oluyordu. Ey kafa! Sen dünyaları kahrından çatlacak, İbrahim'i dinden imandan çıkaracak şeyler gördün! Gene de tek kelime söylemiyorsun!>> (s.409)

...

***********************
*****duvar şiirleri*****
***********************

Sîtî ile Tajdîn'in zifav gecesi

bazen sarıldılar birbirlerine bazen ayrıldılar 
kâh birlikte titrediler kâh sallandılar
 bazen ikiydi onlar bazen birdiler
 kâh tekti onlar, kâh bitişik çifttiler...

  Derken fildişinden olan ok yöneldi hedefe 
Hedef ise öyle berraktı ki benzerdi sedefe 
sonra ok geri döndü ondan çıkan orada kaldı

  Ehmede Xanî (Ahmed Hani)  (M. Emin Bozarslan çevirisi ile Mem u Zin'den)

-------

Gezintiler XIX.

Aşkın bisikleti var
 Dursa de yürür
 Hep çocukça
 Renkli kâğıtlarla süslersin tekerlerini
 Ama ama
 Çıktığın anda üstüne 
Belli olmaz nereye varacağı
 Amisterdam neden olmasın

  Can Yücel

-----

Umut

Yol Kıyısında oturuyorum
 Sürücü tekerleği değiştiriyor
 Geldiğim yerle başım hoş değil
 Hoş değil başım gittiğim yerle de
 Peki, tekerleğin değiştirilmesini
 Niçin izliyorum sabırsızlıkla

  Bertolt Brecht (Sacide Üçer çevirisi)

----------

Lavinia

Sana gitme demeyeceğim
 Üşüyorsun ceketimi al
 Günün en güzel saatleri bunlar
 Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim 
Gene de sen bilirsin
 Yalanlar isteyorsan
yalanlar söyleyeyim
 İncinirsin

Sana gitme demeyeciğim 
Ama gitme Lavinia
 Adını gizleyeceğim
 Sen de bilme Lavinia

  Özdemir Asaf

------

Gezgin

Bir gezgin olsam
dolaşsam
Yerden yere...
Gönülden gönüle..
Düşünceden düşünceye..

Bir gezgin olsam
dolaşsam

Yolcu
(07.01.2005, Ankara)

****************************

F tipi çığlık

Açın su ışıklari, açın n'olur, açın. Çıldıracağım yoksa. İnsan degil misiniz ha!? Ne yaptım ulan size...
Bu sessizlik, karanlık niye? Kimin kitabında yazıyor bunlar? Ordaki.. duymuyor musun beni? Ne yaptım ben? Tecavüz mü ettim, adam mı kestim? Bunları yapsaydım çoktan dışardaydım. Suçum düşünmek... yo hayır... senin gibi düşünmemek miydi? Belki de koyun gibi güdülmemek ve kendi yolunda gitmekti! Sen ordaki, bir ses ver bana, bir hışırtı, bir öksürük ver, yeterki bir ses.. Ya da yaz bana, iki kelime! Kaç gün oldu bir kağıdı koklamayalı, hâlbuki en çok da kitaplari sevdim ben. Şimdi ise kalem verilmez kendimi öldürürüm diye, kâğıt olmaz bilmem her nedense. Neyim ulan ben, hayvansam hayvanlığımı verin, köpekler!... Bir ses, bir ışık, lütfen.. günduz mü gece mi, aylar mı yıllar mı? Soyleyin ulan...! Bir canım kaldı bedenime sıkışmış, bir tek o kaldı.. Onu versem duyar mısın sesimi, ses verir misin cansız bedenime? Güneş yakar mı esmer ama kansız bedenimi ? Hı.. hı..???
Hey sen ordaki!..

* 27 Temmuz '07 kağıt baskı Yolda bir fanzindir..

(isimsiz - şiir)

2009-01-16T04:10:00.000-08:00

I.

Ne desem bilmiyorum..
Aslında bi çok şey biliyorum ama süperpozisyon ilkesi yok ki hayatta..
yani toplayınca iki sebebi vermiyor bir o kadar büyük edeni..
şimdilik sıfırlar ucuşuyor beyin yarı küremde.

Belki şairler anlar beni..
belki şiirler can verir susamış ağzıma..
başlayayım öyle ise..

Daha dündü kurduğum kafamda..
hafif lirik bir email..
derdimi anlatacak cinsinden
ama tam oturacak cinsinden
diyeceğim oydu ki,
bir ihtimal olsa hem-şehirde olmanin
üstelik büyük ihtimal, sevdiğin şairin dediği gibi o ticaret şehrine, Istanbul'a gelmemin
bir ihtimal ki senden benden bağımsız, öylesi geliveren..
ister misin, beşiktaş'ta bir kahvaltı sabahında
sessiz ve sedasız
masama oturmaya
sıcak demli buhulu bir çay içimlik
Istanbul simidi yiyimlik
bir hoşbeş
ve ardından
yine
sessiz ve sedasız
çekip gitmem
çekip gitmen
? diye işte bitiveren.

bugün, şu saatte posta kutuma düşüveren..
şarapevinde(n) dinlediğim
binbir anlama getirdiğim..
ya da anlam veremediğim..

belki de şarkı sadece "I ll be some next man's other woman" da gizlidir.. belki hayat sadece bunda gizlidir..
belki bir baska sözde
belki bir diğeri..
ne önemi var ki..

Ama sen gitme karanlıklara..
orda
iyi olmamanın uzun ince halinde kal..

beni boşver..

hoşçakal demişsin
hoşçakal öyle ise..

Palma, 16.34, 12.05.2008

II.

Merak etme kadın(ım)..
unutacaksın beni,
kadınlığın sana doğuştan verdiği o asil güçle..
bir gün gelecek
öyle gün ki adımı bile hatırlamayacaksın.
Ben hep hatırlayacağım,
erkekliğin bana doğuştan verdiği o kandırıcı güçle..

Belki de buydu hep hissettiğim
güvensizliğimin nedeni..
alt tarafı bir tendim..

işte bu yüzden kadın yaşadı erkekten uzun...

Not: winehouse=şarapevi

Palma, 19.53, 12.05.2008

Beşiktaş-Sarıyeri Dolmuş Hattı

2008-12-14T07:10:00.000-08:00

Istanbul'u özledim.

Beşiktaş'ta,
arabalarla doldurulmuş
sevgiliye giden o daracık yolu özledim.

Sahile vuran dalgalar,
ulaştırır mı
Beşiktaş kıyılarına
özlemimi
bilmiyorum,
ama her gördüğümde denizi Palma'da,
kimseye
ama kimseye
belli etmeden fısıldıyorum.
Planktonlarla,
istavritlerle,
yunuslarla
ve de
karettalarla yolluyorum
boğazıma düğümlenmiş hislerimi.

Sarıyer'i özledim sonra,
balıkçı gemilerini, koca koca olanları.

Palamut ucuz mudur acaba bu yıl?

Sarıyer'de,
sevgili ile paylaşılan
ekmekarası balık kadar tatlı yiyecek var mıdır acaba bu Palma sokaklarında?

Beşiktaş-Sarıyer dolmuş hattında ilerlemek
g i b i
ha ya t i m...

(Palma de Mallorca, 14 Subat 2008, 17.36)

Tutsaklık

2008-09-30T02:42:00.000-07:00

Açın su ışıklari, açın n'olur, açın. Çıldıracağım yoksa. İnsan degil misiniz ha!? Ne yaptım ulan size...
Bu sessizlik, karanlık niye? Kimin kitabında yazıyor bunlar? Ordaki.. duymuyor musun beni? Ne yaptım ben? Tecavüz mü ettim, adam mı kestim? Bunları yapsaydım çoktan dışardaydım. Suçum düşünmek... yo hayır... senin gibi düşünmemek miydi? Belki de koyun gibi güdülmemek ve kendi yolunda gitmekti! Sen ordaki, bir ses ver bana, bir hışırtı, bir öksürük ver, yeterki bir ses.. Ya da yaz bana, iki kelime! Kaç gün oldu bir kağıdı koklamayalı, hâlbuki en çok da kitaplari sevdim ben. Şimdi ise kalem verilmez kendimi öldürürüm diye, kâğıt olmaz bilmem her nedense. Neyim ulan ben, hayvansam hayvanlığımı verin, köpekler!... Bir ses, bir ışık, lütfen.. günduz mü gece mi, aylar mı yıllar mı? Soyleyin ulan...! Bir canım kaldı bedenime sıkışmış, bir tek o kaldı.. Onu versem duyar mısın sesimi, ses verir misin cansız bedenime? Güneş yakar mı esmer ama kansız bedenimi ? Hı.. hı..???
Hey sen ordaki!..

Aşk

2008-09-16T04:58:00.001-07:00

YOLDA bir Fanzin...

26 Mayıs '06, Sayı = 1

yoldabirfanzin@gmail.com

yaşama bakmak

her zaman, yaşama bakmak

ve bilmek, ne için olduğunu,

ve sonunda,

bilmek,

sevmek

ve sonra bırakıp gitmek..

Leonard, yıllar her zaman aramızda

her zaman, yıllar

her zaman, sevgi

her zaman

saatler

(Virginia Woolf)

Çeviren= Benercinin babası*

Doğum ve ölüm arasındaki ince, uzun çizgi YAŞAM. Biyolojik bir süreç, kutsal bir sınav ya da koskoca bir hiçlik açıklana gelenler arasında. Bana göre ise ne olduğunu henüz bilemediğim şey, ne kadar bakarsam bakayım bir türlü göremediğim esrarengiz nesne. Elimde tek ipucu var bilmeye giden yolda:AŞK...

-------------------------------------------------------------------

* Bu sayıdaki ve yoldaki yoldaşıma, 'Benercinin babası'na, gönülden teşekkür ederim. Bu sayı ona hediyemdir.

Apartmanımın çatısındayım, geceyarısını geçeli epey bir oldu. Neredeyse herkes uyumuş gibi, ışıkları yanan yalnızca birkaç ev var. Kim bilir kaçıncı rüyalarında insancıklar? Etrafımı rahatça görebileceğim bir yere kuruluyorum. Derin bir soluk çektikten sonra huzurun müziğini duyuyorum kulaklarımda; kuş ve kurbağa sesleri, geceye dair diğer seslere eşlik ediyorlar. Bedenim hiç olmadığı kadar rahat, zihnimin açıklığına yardım ediyor. Düşünceler ve gözü-açık düşler beynimin bir o yanından diğerine koşturmaktalar.

Bir anda gözlerim parıldayan yıldızlara dönüyor. Gökyüzüne daha bir yaklaşmışım sanki diye içimden geçiriyorum. Halbuki, sadece birkaç metre daha yükseldim yeryüzünden. Beynimin bana oynadağı oyna şaşırıyorum. Şaşkınlıkla ve hayranlıkla benim için sonsuza eşdeğer uzaklıktan gelen ışık süzmelerine bakıyorum. Işıklarını bana ulaştıramayan diğer yıldızları da düşününce “mutlaka bir yerlerde 'akıllı' yaşamlar olmalı” diyorum. Belki de bana doğru bakan bir yaşam var oralarda. Bilimin düsturuyla 'akıllı' canlı yaşamı olabilme ihtimalini hesaplamaya koyuluyorum. Sonra durduruyorum kendimi. Küçük bir çocukken, pencereden insanları izlerken kendime sorduğum “yaşam nedir?” sorusu canlanıyor. İçimde bir yerlerde ise bir ses yankı yapıyor yükselen şiddetle. Sorunun çetinliğini, pencerenin yanında ne kadar da uzun zamanlar geçirdiğimi anımsıyorum. Derken ses belirginleşir gibi oluyor: tek heceli bir ses bu. O küçük çocukla şimdiki ben arasında pek de bir değişiklik olmamış gibi diyorum, somut bir şeyler yok elimde hala. Bir tek sezgilerim bana bir şeyler söylüyor. “Neydi o sezgiler?” derken içimdeki sesi duyuyorum:tek heceli, üç harflik bir ses bu: AŞK..

Ertesi gün büyük bir heyecanla uyanıyorum. Bisikletimle yola çıkacağım. Aşk üzerine düşünmeliyim. Yolda toparlıyorum kafamı en iyi. Çantama acele ile bir şeyler tıkıyorum; su, elma, yedek lastik, not defterim... Ve dışarıdayım bisikletimle, nereye gideceğimi bilmiyorum, rüzgar ne taraftan eserse oraya.

Pedal basmaya başlamamla şekiller belirmeye başlıyor. İlk şekil bir sarmaşık, ağacın etrafına sarılmış dallarına tutunarak göğe ulaşmaya çalışan bir sarmaşık. Geçenlerde kütüphanede sözlükleri karıştırırken fark etmiştim; 'aşk' kelimesinin kökeninin farsçadaki 'ışk'tan geldiğini ve ışkın da sarmaşık bitkisi olduğunu. Sarmaşık ğöğe ulaşıyor mu? Bu da bende saklı kalsın..

Yokuş aşağı yeşilliklerle donanmış bir yoldan geçiyorum. Tek tük arabalar geçiyor yoldan. Güneş ağaçların arkasında saklı, yaprakların arasından şakıyor ama hiç rahatsız etmiyor beni. Rüzgar vucuduma çarpıyor, semada kanat çırpmadan uçan bir kuşum ben. Esen rüzgar içinden bir soru takılıyor kanadıma: iki insan arasına mı sıkışmışdır aşk? O iki insanı incitmeden hayır demek istiyorum. Bilsinler ki sevgileri aşka olabilir ama aşkı buna sığdırmak, sadece buna indirgemek tuhaf geliyor bana.

İki saate yakındır durmaksızın pedal basıyorum. Biraz durmak, dinlenmek için yol kenarındaki yaşlı söğüt ağacının gölgesine sığınıyorum. Ağaç bana yaşlı, ak sakallı bir dedeyi hatırlatıyor. Uzun bir tanışmadan sonra, hoşgörüsüne sığınıyorum dedemin ve sorgularımı yöneltiyorum: Aşk nedir görmüş geçirmiş dedem? Dede bilgili, bilgili olduğu kadar da görgülü; tasavvuftan bahsediyor bana. Aşk bir yöntemdir elbet diyor ve ekliyor: Bütün bilgiye ulaşmanın yani Allah'a ulaşmanın yöntemidir. Kurduğu derin felsefe ile etkiliyor beni dedem, derin düşünceler içinde ayrılıyorum yanından. Aradığım şey herneyse sanki kokusunu almış gibiyim. Ama öte yandan Allah'ın varlığı ya da yokluğu bu sorgumun içinde olmamalı diyorum kendime.

Yaşlı ağaçtan uzaklaşırken diğer ağaçları düşünüyorum. Bir tanesinin yanında da dursam mı acaba? O kadar çok ağaç var ki, yaşlısı genci, çamı kavağı, çeşit çeşit. Hepsinin içten bir cevabı var bana, eminim. Aralarından bir tanesi bana biyolojiden bahsedecek ve aşkı kimysalaştıracak kısmen. Bir başkası, tohumu uzak doğulardan serpilmiş olan, bedenle birlikte insanın özde çoşmasına, yücelmesine atıf yapacak aşk derken. Vesaire vesaire diye devam edecek ağaçlar teker teker. Ve ben hepsine gönülden teşekkür edeceğim, hepsini haklı bulacağım ama aşkı yine sığdırmak istemeyeceğim bu anlatılanlara.

O kadar çok ağacı düşündüm ki kafam çok karıştı. Biraz bırakmalıyım kendimi rüzgara diye mırıldanırken birini buluyorum yanımda. Bisikletiyle yola çıkmış bir yoldaş. Kendi sözcüklerini bana katıyor, paylaşıyor benimle aşk üzerine. Dinliyorum onu:

Aşk.. karmakarışık duygular bütünü.. devamlılıktan sıyrılış, savruluş bir uzaklıktan bir diğerine.. zaman zaman gözü kapalı meydan okurcasına yükselen bir kendine güven.. zaman zamansa içe kapanma, dünyadan utanma.. hep elinde bir el, hep omzunda bir göz, dimağında bir düşünce.. uyarılma belli ki; kalabalıktan uyanma bir tek sesle, tek bir yüzle.. algı yönelimi, duyularının saplanışı.. saplanışı ve saplantısında gezinimi.. dağılma hali bir de; dağılma ve toplanamama.. dehşetli mutluluklar ve ardını kovalayan yıkıntılar.. hep bir söylenen, anlatılan, duyulan “son” harabeden kaçış.. kaçış.. umutla.. hüzünle.. hayaller kurma, parça parça yok oluşlarını, dağılışlarını, kayboluşlarını izleme.. kabullenme, gözardı etme.. ama bunları yaparken adım adım aşktan yeme.. küçültme.. bazense küçültüp yoketme.. ağzında bir tat kalması bunları yaparken.. güzel belki, belki acı..

aşk.. belki fazla insana.. büyük kendinden.. belki de insana fazla olan; bir kendi bir de başka bir ruhu, bedeni, içi ve dışı, sevgiyi ve nefreti taşıması..

aşk.. hızlı nefes alıp verişler diyarı.. uzun gülümsemeler.. iç titreten kalp çarpıntıları.. insanın derinliğinden gelen yoğun enerji.. bazen apaydınlık bazense..

ama.. ama yine de.. hep güzel hatırlamak istiyorum.. güç ama güzel.. korkutucu ama güzel.. renkli, ışıltılı, bir yandansa yıpratıcı ve yorucu.. ben gene de hep güzel hatırlamak istiyorum.. kapkaranlıkta tenine değen sıcak bir insan teni gibi.. belirsiz ve heyecan verici.. insan teni gibi, çekici.. güzel hatırlamak, bir de.. çok şey istemek olacak ama.. bir de.. güzel yaşamak!

Sözlerini bitirip kayboluyor gözden yoldaşım. Geride bir beni bırakıyor düşünceli, bir de önümde uzanıp giden yolu.Yolun sonunda bekler beni belki, kim bilir! Birbirine yaslanan, ahenkle dans eden sözcükleri kulağımda hala. Karışık kafamı bu güzelliğin titrettiği kalbim toparlıyor. Mutluyum şimdi. Bir an önce eve gitmeliyim. Kağıt üzerine düşürmeliyim belleğimden aşka dair süzülenleri.

Çok uzun bir yolculuk oldu ama değdi bütün yorgunluklara. Eve vardım ve çok yorgunum ama mutlaka yazacağım ilk önce. Şevkle yöneliyorum çalışma masama. Üzerinden kalem kağıt alacağım derken beni bekleyen bir kağıt buluyorum. Üzerine hızlıca bir şiir yazılmış. Şiiri okuyunca ve benliğimi zorlayınca hatırlıyorum. Dün gece uyamadan önce internette bulduğum bir şiir. İlk okuduğumda ahengini sevmiş, not almıştım bu kağıda. Aklımdan tamamıyla uçmuş. Oysa şimdi tekrar okuyunca beni çok şaşırtıyor. Gün boyu keşfettiğim hislerimi, düşüncelerimi görüyorum çünkü dizelerde. Kağıdı elime alıp çatıya çıkarken sırıtarak şiiri okuyorum kendime:

Cihânı hiçe satmaktır adı aşk
Döküp varlığı gitmektir adı aşk

Elinde sükkeri ayruğa sunup
Ağuyu kendi yutmaktır adı aşk

Belâ gökten yağmur gibi yağarsa
Başın ana tutmaktır adı aşk

Bu âlem sanki oddan bir denizdir
Ana kendin atmaktır adı aşk

Var Eşrefoğlu Rûmî bil hakikat
Vücûdu fani etmektir adı aşk

(Eşrefoğlu Rûmî)

Çatıdayım yine, karanlık çoktan basmış, etraflıca bir sis yıldızları saklamış gökyüzü kaybolmuş. Yatma vakti gelmemiş olacak ki geceye dair sesler biraz daha silik ve yer yer isan sesleri içeriyor. Bana gelince; usulca bağdaş kurup oturuyorum, huzurluyum. Aşkı ve... Aşkı ve yolu düşünüyorum. Birbirine karışıyor bu ikisi sonra. Ayrılmaz oluyorlar bir süre sonra, ayırt edilemez. Aşk yol oluyor ve sizi sevdiğiniz veya inandığınız veya bağlandığınız veya adandığınız şeye götürüyor. Peki ya aşık olmak mı? O da yolda olmaya denk düşüyor..

Gözlerim havanın nemine ayak uyduruyor. Ellerim kaleme sarılmış, kağıdı arıyor. Ve geliyor daha sonra kelimeler peş peşe:

Doğum ve ölüm arasındaki ince, uzun çizgi YAŞAM. Biyolojik bir süreç, kutsal bir sınav ya da koskoca bir hiçlik açıklana gelenler arasında. Bana göre ise: ne olduğunu henüz bilemediğim şey, ne kadar bakarsam bakayım bir türlü göremediğim esrarengiz nesne. Elimde tek ipucu var bilmeye giden yolda:AŞK..

Yolcu

Varoluşçuluk...

2008-07-03T10:10:00.000-07:00

Bu aslinda siradan yazilmis bir mektup degil, kelimenin tam anlami ile uzun bir yoldan sonra bir icdokus.. Kocayan bedenin icinde ufalan ve bu eziklikle yasayan bi yuregin kendine soylemleri. Peki neden o zaman O'na yaziliyor? Dilime bu aralar pelesenk etmis gibi olacak ama usum ve onun zavalli mantigi bilmiyor cevabi. Cevabi bilen Gonul iste, o da kendine has, pek bir anlasilmaz.. Hani bazen, mesala sevgilinin yaninda, anlayiveriyorum herbir dedigini ama gelin gorun ki diger zamanlarda cildiriyorum.. Neyse uzatmayayim girizgahi, baslayayim mektuba.

Sevgili Yoldasim,

Uzun bir yoldan sonra, hicte beklemezken (ama epeyce arzularken) gordum seni. Yuzumdeki o kontrol disi gulumseme en iyi ozetliyor 3-4 gun suren YINE yoldasligimizi. Belki arada ufak tefek aci tadlar oldu ama benim icin unutmak istemeyecegim ruya gibiydi, ustelik fonda Istanbul vardi.

Tekrardan yola dustuk iste, senin unutalim benimse ruya diyelim dememle. Halbuki, adina hayat dedigimiz kendi kendimizle olan kavgada kimi kandiracaksak. Senin anlayacagin gecmiste birakip gidemedim, ben biliyorum seni, sende de oyle olmamistir. Yastigin altinda, Eyfel kulesinin dibinde, Tren caminda hep seni gordum. Ama bu sefer yalnizligin derdindenmidir bilmem, us ve zavalli hizmetcisi mantikta girdi isin icine, gonlume saldirdilar. Ondandir icimde bulanti derecesinde karisiklik var hep. Huzursuzluk diyeyim anlasilir kilmak icin. Sana olan sevgim, nefretim, kiskancliklarim, yuregimin giderini tikamis gecmis pislikler, yarinlara dair guzel hayaller, hepsi ve nicesi benligimde karman corman oldu. Keske midemdekileri cikarabildigim gibi beynimdekileri de cikarabilsem..

Belki pek alakasiz bulacaksin ama su son donem ruhhalim ve hayata bakisimi (felsefemi) anlamak icin bakilacak kelime "varolusculuk". Sartre, Camus, Nietzsche biraz okuduklarim. Onlara simdilik Dostoyevski, Heiderberg, Kierkegaard, Jaspers eklemeli soylendigine gore. Belki burasi seni daha cok ilgilendirir, benim bu aralar sayfalarin arkasinda da olsa sigindigim tek liman gibi. Istersen bu paragrafi cikar bu mektuptan ama ne bileyim sen bana sarkilar yolluyorsun ya uzaktan da olsa ruhuna ses olmus, ben de buna benzer bahsedeyim iste dedim.

Tozlu yollarla cevrili kurak bir yerde buldum kendimi. Nereye gidecegimi bilemiyorum. Icimden tek gelen su kosedeki tasin yanina cokmek ve beklemek. Neyi mi? Bilmiyorum..

Yolcu

---
"... Binlerce gundelik, ufak - tefek kaygi - tasa arasinda boyuna bekliyordu. Beri yandan kadinlarin pesinde kosuyordu tabii, yolculuklar yapiyordu, hayatini kazanmasi gerekti sonra. Fakat butun bunlarin arasinda tek kaygisi, kendini hazir tutmak olmustu. Bir eylem icin. Tum yasantisini bagliyacak, yepyeni bir omrun baslangicinda bulunucak olan ozgur ve dusunceli eylem icin. Kendini canla basla bir sevgi ve bir zevke verememisti hicbir zaman, gercekten mutsuz da olmamisti: Hep baska yerdeymis, sanki henuz iyice dogmamis gibisine geliyordu her zaman. Bekliyordu. Beri yandan da yillar yavasca, sinsice gelmis, onu arkadan yakalamisladi..." (Jean Paul Sartre, "Akil Cagi", s.72, Oda Yay. 1.basim 1985)
---

"Gercekte onemli olan tek felsefe sorunu vardir, intihar. Yasamin yasanmaya degip degmedigi konusunda bir yargiya varmak, felsefenin temele sorusuna yanit vermektir.." (Albert Camus, "Sisifos Soyleni", s.15, Can Yay. 7.basim 2002)

---

"Varolusculuk bir felsefe degil, gelenekci felsefeye karsi birbirinden apayri birkac baskaldirmaya verilen addir... Herhangi bir dusunce okulundan olmamak, herhangi inanclar kume'sini, ozellikle sistemleri yetersiz gormek sigligini, bilgicligini, yasamdan yoksunlugunu ileri surerek gelenekci felsefeyi acikca kucumsemek - iste varolusculugun cikis noktasi." (Walter Kaufman, "dostoyovski'den sartre'a varolusculuk", s.5-6, De YaY. 1.basim 1964)

---

"Şimdi nereye gidiyoruz? Bütün güneşlerden uzağa mı? Durmadan düşmüyor muyuz? Öne, arkaya, sağa, sola, her yere düşmüyor muyuz? Hâlâ bir yüksek ve alçak kavramı var mı? Sonsuz bir hiçlik içinde aylak aylak dolaşmıyor muyuz? Yüzümüzde boşluğun nefesine duyumsamıyor muyuz? Hava şimdi daha soğuk değil mi? Geceler gittikçe daha fazla karanlıklaşmıyor mu? Tanrı öldü! Tanrı öldü! Onu öldüren biziz!" (Friedrich Nietzsche, Vikipedi'da "Boyle Buyurdu Zerdust" 'dan alinti)